اين خبر مي تواند سر آغازي باشد براي كسب موفقيت هاي بزرگ در آينده. موفقيت هايي كه خيلي ها براي بدست نيامدنشان، بدجور آرزو به دل هستند!

پس از تحقير شدن وزير ارشاد و ساير اوباش توسط گلشيفته فراهاني رخ داد ؛ صفار : گلشيفته را زير پايمان مي گذاريم : محمدحسين صفار هرندي، وزير فرهنگ و ارشاد دولت محمود احمدي نژاد در برنامه اي تلويزيوني درباره ‏حضور بازيگران ايراني در هاليوود بيان داشت كه "اگر کسي قانون را زير پا بگذارد، او نيز زير پا گذاشته خواهد شد."

   
01 - Marc Streiten
02 - Marc Streitenfeld -
03 - Marc Streitenfeld
04 - Marc Streitenfeld
05 - Marc Streitenfeld
06 - Marc Streitenfeld
07 - Marc Streitenfeld
08 - Marc Streitenfeld
09 - Marc Streitenfeld
10 - Marc Streitenfeld
11 - Marc Streitenfeld

دهم اکتبر، وقتی که گلشیفته فراهانی به هالیوود آمد، با خودش روسری ای به همراه نداشت. در حالی که این امر، جزو امور واجب در ایران می باشد. این بازیگر ۲۵ ساله، روز یکشنبه با رویی گشاده و پیراهنی آستین حلقه ای و موهای فرفری بر روی فرش قرمز نیویورک، برای مراسم افتتاحیه ی فیلم اکشن مجموعه دروغها، ساخته ی ریدلی اسکات قرار گرفت. در این فیلم که لئوناردو دیکاپریو و راسل کرو نیز نقش آفرینی می کنند، گلشیفته فراهانی نقش یک دختر مسلمان را بازی می کند که یک پرستار است. در هفته ای که گذشت، بحث ها و صحبت هایی میان کسانی که از فراهانی بابت برداشتن حجاب حمایت می کردند و کسانی که معتقد بودند که او با اینکار، میراث مسلمانی خود را فروخته است، ایجاد شد. این اولین باری نیست که یک زن برجسته ی ایرانی در خارج از کشور اقدام به برداشتن حجاب می کند و در میان انبوه بی حجاب ها، از آنها عکسبرداری می شود! وکیلی چون شیرین عبادی نیز در سال ۲۰۰۳، وقتی برای دریافت جایزه ی نوبل به سوئد آمده بود، فاقد حجاب بود. او در جایی انتقاد کرد و بیان نمود که در کجای قانون ایران نوشته شده که زنها حتی در خارج از ایران هم باید موهای خود را بپوشانند!

گلشیفته فراهانی بازیگری بسیار سرشناس است که تا ماه آگست در ایران زندگی می کرده و جوایز متعددی را از جشنواره های گوناگون بدست آورده است. هیچ کدام از عموم مردم، تا کنون او را بدون حجاب ندیده بودند! گلشیفته در مصاحبه با روزنامه ی نیویورک دیلی نیوز بیان کرده است که به خاطر بازی در این فیلم، زیر فشارهای بسیاری بوده است. روزنامه ی کیهان که زیر نظر دولت محمود احمدی نژاد است، بیان کرده است که برداشته شدن حجاب گلشیفته فراهانی، یک نقشه ی خیانت آمیز بوده است..."مافیای سینما، بازیگران زن را به هالیوود می برد!" این روزنامه می نویسد: "او را مجبور کرده اند تا بدون حجاب و با لباسی زننده، در مقابل دوربین ها قرار بگیرد. سپس به سرعت عکسها را در وبسایت قرار داده اند!" همچنین در این روزنامه ذکره شده است که عوامل غربی میخواهند حرام شمردن بی حجابی را از بین ببرند!

در فضای اینترنت که سانسور بسیار کمتر از مطبوعات است، خبر بی حجابی گلشیفته فراهانی، جزو خبرهای داغ روز می باشد. برخی از طرفداران گلشیفته فراهانی، با کمک فوتوشاپ عکسهایی از او درست کرده اند که او را در یک چادر مشکی و بدنی سراسر پوشیده به جز صورت، بر روی فرش قرمز نشان می دهد! مخالفان حرکت گلشیفته فراهانی گفته اند که او عشق و علاقه اش را به هالیوود فروخته است. مهدوی، یکی از بلاگرهای مذهبی گفته : "وقتی این عکسها را دیدم، احساس بدی بهم دست داد. فراهانی با بی حجاب شدنش ثابت کرد که به همان نسل سهل انگار تعلق دارد و هیچ احترامی برای ارزش های مذهبی قائل نیست." برخی ها نیز به بلاگ این فرد جواب داده اند، همچون علی و گفته اند : "هر فردی آزاد است که هرجور که دوست دارد زندگی کند و به کسی هم ارتباط پیدا نمی کند." همچنین بهزاد گفته : "حجاب وقتی ارزش دارد که شخص خودش آن را آزادانه انتخاب کند و ما باید یاد بگیریم که همچون دیکتاتورها عمل نکنیم و کسی نباید این حق را به خودش بدهد که فردی را مجبور به حجاب داشتن کند!" این در حالی است که زنهای ایرانی از سال ۱۹۷۹ برای حجاب خود هیچگونه حق تصمیمی نداشته اند، چون این کشور به یک جمهوری شیعه تبدیل شده است. حتی نیروی انتظامی بسیاری از زنان را تنها به خاطر بیرون بودن مقداری از موی سرشان دستگیر می کند! و این در شرایطی است که زنها در بسیاری از مهمانیهای پایتخت، آن لباسی را که می خواهند، ‌می پوشند!

در آگست وقتی خبر بازی گلشیفته فراهانی به همراه لئوناردو دیکاپریو به وبسایت ها رسید، این بازیگر صحبت تمام مردم شهر شد. در آن زمان یک منبع خبری ادعا کرد که پاسپورت این بازیگر گرفته شده تا نتواند به برنامه ی افتتاحیه ی فیلم مجموعه دروغها برسد. فراهانی بعد از مراسم افتتاحیه، بخشی از این اخبار را تایید کرد و به دیلی نیوز اذعان داشت که وزارت اطلاعات چندین بار او را مورد بازجویی قرار داده و به او گفته اند که تا زمانی که فیلم را ندیده اند، تصمیم نمی گیرند که با او چکار کنند. فراهانی بیان کرده است که در صورت بازگشت به ایران، مورد آزار قرار خواهد گرفت. وزارت ارشاد که اجازه ی اکران فیلم ها را در ایران صادر می کند، بیان  کرده است که پاسپورت او را نگرفته اند و هیچگونه دخالتی برای رفتن او بر روی فرش قرمز، نکرده اند. فراهانی با پاسپورت و بدون هیچگونه مشکلی به آمریکا آمده، ولی بسیار می ترسد و بیان داشته که نمی تواند به ایران بازگردد.

به زودی فیلمی از گلشیفته فراهانی با نام درباره الی باید به نمایش دربیاید، ولی برخی از افراد مرتبط با دولت، خواستار جلوگیری از نمایش این فیلم شده اند. فراهانی می گوید : "من عاشق ایران هستم و خانواده ام در آنجا زندگی می کنند. ولی اگر آنها بخواهند مرا ببینند، باید ایران را ترک کنند!"

ترجمه ي گروه طرفداران

بزرگترین نیاز هر هنرمند  دیده شدن اثرش و در معرض قضاوت قرار گرفتن است  هیچ فیلمی برای رفتن به انبار و سانسور شدن ساخته نمی شود  و بزرگترین ضربه به یک هنرمند دیده نشدن کارش است.شاید در این میان گلشیفته فراهانی ضربات زیادی خورده  از نادیده شدن بازیهای او در اشک سرما -بوتیک-سنتوری-همیشه پای یک زن در میان است در جشنواره فجر  توقیف تعدای از فیلمهایش از جمله نیوه مانگ -سنتوری-بابا عزیز   اکران نامناسب اشک سرما و شرکت نکردن میم مثل مادر در هیچ مسابقه ای از جمله جشن خانه سینما و جشنواره فجر همه بستری شده برای نادیده گرفته شدن چشمه جوشان هنر این هنرمند بزرگ شاید اگر اندکی شانس با این هنرمند یا بود  دیگر  کوتوله های این سینما به جایزه های ریز درشت ناحق شان افتخار نمی کردند و صد البته اعتبار هنری یک بازیگر به جایزه نیست . و حداقل نیاز یک هنرمند دیدن هنرش است والا چه کسی در درخشش خیره کننده گلشیفته فراهانی در سنتوری و میم مثل مادر شک دارد  ولی او برای این فیلم ها هیچ جایزه ای نگرفته شاید خوشحالی ما از دیده شدن سنتوری به خاطر این بود که یک اثر بزرگ در انبار نمی ماند و هنرمندی هنرمندانش دیده می شود.این بار تصمیم گرفتیم یکی دیگر از فیلمهای  این هنرمند را به همراه توضیحاتی از فیلم در اختیار شما بگزاریم تا باز هم درخشش این هنرمند در یک اثر بین المملی با جوایز ریز و درشت دیده شود  فیلمی اگر به همراه سنتوری امکان اکران پیدا می کردند شاید  بعضی از دوستان  بازیگر و فیلمسازان معنی کار هنری و ارزشمند را درک  و مجبور به سکوت می شدند. این رویه ما خواهد بود و به زودی لینک فیلم بابا عزیز دیگر فیلم توقیفی گلشیفته را برای دانلود در اختیارتان می گزاریم تا دیگر این بازیگر هیچ فیلم دیده نشده ای  نداشته باشد.

نظر نگارنده راجع به نیوه مانگ 

نیوه مانگ فیلمی قدرتمند -جسور و با ساختاری قوی است باز هم دغدغه های همیشگی بهمن قبادی یعنی نشان دادن چهره واقعی کردستان در یک فیلم جاده ای و صد البته قوی تر از فیلمهای قبلی این فیلمساز می بینیم  فیلم درباره یک گروه موسیقی اسنت که برای اجرای برنامه به کردستان عراق می رود که به تازگی از حکومت صدام آزاد شده و در این راه مشکلات زیادی برای گروه پیش می اید و مامو رهبر گروه قصد دارد از صدای زنی که معتقد است آوای آسمانی دارد استفاده کند ولی کل اثر در نشان دادن تلاشی ناکام است که البته با طنز همراه شده  اوج فیلم به نظرم جایی است که مالو به شهر زنان نوازنده تبعیدی به دنبال آوای اسمانی مورد نظرش می رود در این زمان فیلم به شدت گزنده شده و  به مانند سنتوری محنت ها و مصائب هنر و هنرمند را در این مملکت نشان می دهد  یا جایی که هدیه تهرانی که نقش خواننده زن را بازی میک ند هنگام آمدن پلیس مجبور به پنهان کردن خود می شود بسیار تاسف آور و پر معنی است  شکسته شدن سازها و برخوردهای زشت با هنرمند باز هم مارا به یاد اثر جاودانه مهرجویی می اندازد  پایان فیلم و پس از آمدن فرشته به شدت نماد گرا می شود و گروه نوازنده را در ناکجا ابادی بین ایران  و ترکیه و عراق نشان  میدهد که نمادی از سرزمین کردستان و کردهاست که موطن مشخصی ندارند  و استفاده زیاد از تابوت در دست یک فرشته  نا امیدی از اجرای یک برنامه هنری در کردستان را به یاد می آورد .این فیلم یک موسیقی بی نظیر از حسین علیزاده دارد که به قطع از نقاط قوت آن است به همراه یک فیلمبرداری خوب.بازی بازیگران کرد و اغلب تازه کار فیلم بسیار خوب و قابل باور درآمده و قدرت بهمن قبادی را در کار با نابازیگر به مانند آثار پیشینش نشان می دهد .اما این جا بازیگران حرفه ای هم درخشان عمل می کنند هدیه تهرانی یکی از بهترین بازیهایش را نمایش می دهد  و بسیار منسجم و قوی بازی می کند و بازی حسن پورشیرازی در نقش پولیس طبق معمول در سطح بالایی است . در بعضی لحظات از جمله لحظه دیده شدن شهر زنان نوازنده کارگردانی بهمن  قبادی و میزانستن هایش شگفت انگیز است.باعث تاسف است که فیلمسازان قدری مثل بهمن قبادی قادر به ارایه آثارشان در ایران نیستند  و حتی اثر خوبی مثل نیوه مانگ فقط به خاطر ترس از نمایش واقعیات فیلمی توهین آمیز معرفی می شود.

گلشیفته در نیوه مانگ 

زیاد علاقه به دسته بندی اثار یک هنرمند ندارم اما گلشیفته در نیوه مانگ به واقع یکی از بهترین یا شاید بهترین بازیش ارایه می دهد نحوه بیان زبان کردی توسط او کامل و بی نقص است  و حرکات و ریزه کاریهای بازیگری او در این فیلم  مطمئنن شما را به تحسین وادار می کند  درخششی که حیف است دید نشود  گلشیفته با حضورش لحظات خسته کننده و پیچیده پایانی را طراوتی عجیب می بخشد و به تنهایی فیلم را به اوج می رساند و همانطور که خود او گفته بود سه فیلم میم مثل مادر -نیوه مانگ و سنتوری از درخشان ترین و بهترین بازیهایش است و جای بسی ناراحتی است که دو تا از بهترین بازیهای  یک بازیگر به راحتی امکان نمایش پیدا نمی کند

صحبت های گلشیفته درباره نیوه مانگ

چرا گلشيفته براي اين نقش انتخاب شد؟

اين از آن انتخاب هايي ست که نمي فهمم چرا صورت گرفته. شايد چون بهمن دوست خيلي نزديک ماست و مي داند که من کردي را خوب صحبت ميکنم. بهمن حساسيت غريبي روي زبان کردي دارد.

آقاي کارگردان:

شرايط کار به شدت سخت بود. نه وقت داشتيم و نه نگاتيو. بهمن شکارچي لحظه هست. يک چيزي از توي هوا رد مي شود و او در لحظه آن را چنگ مي زند. انرژي بي پايان و بي حدي دارد.

مگر اين نقش کي بود؟

نمي توانم در باره شخصيت او تو ضيحي بدهم چون همه چيز لو مي رود.فقط مي توانم بگويم به معناي واقعي کلمه مرموز است تا جايي که گاهي ترسناک است

ديالوگي که خوب يادم مانده:

ديالوگي که درباره مرز مي گويم. کردي است و در ترجمه فارسي لطفش را از دست مي دهد.

نقد امید روحانی بر نیوه مانگ

نيوه‌مانگ (اسم يكي از شخصيت‌هاي فيلم، در واقع فرشته مرگ و در كردي به معناي نيمه‌ماه) بازسازي كامل شده‌‌اي، چه از نظر قصه و محتوا و چه در صورت و شكل، از فيلم دوم خودش «آوازهاي سرزمين مادري‌ام»، فيلمي مسحوركننده، به شدت تأثيرگذار و داراي همه علايق، نشانه‌هاي شخصي و مؤ‌لفه‌هاي فيلم‌هاي اوست. فيلم كه مثل سه اثر قبلي او فيلمي جاده‌اي است – در واقع سفري اديسه‌وار به دل تاريكي و مرگ – برعكس فيلم‌هاي قبلي، تمام قواعد و مؤلفه‌هاي آشناي گونه جاده‌اي را داراست. داستان سفر يك گروه نوازنده و موسيقي‌دان كرد ايراني به رهبري «مامو» (به معناي عمو)(در واقع به ياد موتسارت – كه فيلم، اثري سفارشي از جانب اتريشي‌ها براي 250 امين سال تولد ولفگانگ آمادئوس موتسارت است) و 12 نوازنده ( كه او همه آن‌ها را پسر- پسران سرزمينش مي‌خواند)و سپس در تكاپوي يافتن يك خواننده زن براي اجراي يك كنسرت در اربيل با يك اتوبوس و در زمستان کردستان به گذر از هفت خوان دشوار در عبور از مشكلات و موانع، از بين رفتن همه سازها و مرگ آهنگساز در مثلث مرزي ختم مي‌شود. «نيوه‌مانگ»، برخلاف «آوازهاي سرزمين مادري‌ام » (كه شباهت‌هايي از لحاظ لحن و سبك و شيوه نگاه با امير كاستاريكا داشت) با به سايه بردن و كم‌رنگ‌كردن قصه‌هاي فرعي (كه در آن فيلم هر كدام برجسته و شكلي اپيزوديك به كار داده بودند) به خط داستاني روان‌تر و ساده‌تري مي‌رسد. به سفري كه از بستري كاملاً واقعي و خاكي و از لحاظ لحن كمدي آغاز و كم‌كم، در عمق و طول سفر، به رويا و كابوس و مرگ و فراواقعيت و از نظر لحن به طنزي سياه بدل مي‌شود، اما از اصلي‌ترين عاملي كه نقطه ضعف «لاك‌پشت‌ها...» بود، يعني سانتي‌مانتاليسم و احساسات رقيقه (كه موضوع فيلم و معلوليت قهرمان‌هاي اصلي و فاجعه درام فيلم به آن راه مي‌داد) اين‌بار گريخته است و با تمپويي هماهنگ و متوازن، و متناسب و هماهنگ با ضرباهنگ فيلم، از اميد به نااميدي، از زندگي به مرگ مي‌رود. فيلم هر چند در سطح به داستان و فكر قديمي (و كمي تكراري) صداي آواز گم‌شده زن در موسيقي ايراني مي‌پردازد (كه يادآور فيلم اول مازيار ميري هم هست) اما اين‌جا صداي زن- كه مي‌تواند مرده را جان بخشد- نه در يك بافت و بستر موسيقايي بلكه در تركيبي از فرشته زندگي- فرشته مرگ مي‌بينيم كه موتسارت‌ ما را در جايي در بزنگاه جغرافيايي، در اوج قله‌ها و ميان سفيدي و برف و قرمزي خون به مرگ مي‌رساند. اما مهم‌ترين تغيير شكل كار قبادي نه در شكل كار‌كردن او با فيلم‌نامه، دوري جستن از فرايند به ظاهر بداهه‌سازي در پيشبرد قصه و وقايع و ميزانسن‌ها و نوعي سبك شهودي در نوشتن بلكه در شكل كار او در اجرا است. اين‌جا هم قبادي ديگر آن فيلم‌ساز «زماني براي مستي اسب‌ها» و كارهاي اوليه نيست، يعني شروعي از درام و جعل واقعيت‌گرايي مستند‌گونه كه مشخصه اصلي سبك او در شروع كارش بود، يعني تركيبي از يك چارچوب ساختاري دراماتيك به عنوان پايه كار و تركيب آن با اجرايي مستندوار، بلكه حالا با فيلم‌سازي سرو كار داريم كه شكل ساختاري كارهايش هم كاملاً سامان يافته و فكرشده با ميزانسن‌هايي تركيبي، پرنماتر و ساختاري سينمايي‌تر است. شايد به نظر برسد كه دورشدن او از سبك شهودي اوليه، طراوت و تازگي و بدويت‌ ظاهري آثارش را از بين برده است اما اين انسجام فعلي، اين تركيب متناسب بين محتوا و قالب، اين تناسب بين ضرباهنگ و شتاب، دوري از همه تمهيدات و عناصر سوزناك و رقيق، كار و تركيب واقعيت و خيال، راه‌رفتن بر لبه تيز واقعيت خاكي و تخيل و مفهوم‌پردازي، همه و همه به او توانايي‌هايي تازه‌تر و زباني رشد يافته‌تر بخشيده‌اند.
باقي مي‌ماند كار او با قالب و كليشه‌ها و تمهيدات گونه جاده‌اي، گذر از خوان‌‌هايي كه از شادي و سرخوشي و كمدي شروع مي‌شوند و كم‌كم به خاكستري و غم و حرمان و مرگ مي‌رسند. مي‌ماند كار او با جزئيات، با خاك، با برف و با موسيقي و به‌ويژه با دو زن فيلمش، كه باز از زني خاكي و واقعي شروع مي‌شود، به زني سياه‌پوش و نويد‌دهنده مرگ مي‌رسد و سرانجام با فرشته رنگين‌پوش و شاد مرگ به انتها مي‌رسد و مي‌ماند همه شوخ و شنگي و لحن هزال‌اش با خود مرگ، با خاك و گور كه تعادل اين گذر از واقعيت به رويا و تخيل را در بهترين شكل خود حفظ مي‌كند. فيلم هر چند اندكي يادآور «سفر كولي‌ها»، يكي از اولين فيلم‌هاي تئوآنجلوپولوس در سال 1975 هم هست، اما بعد مفهومي، تكيه‌اش بر جغرافيا (شروع از کردستان ايران به عنوان جايي كه زندگي و اميد در آن است و رسيدن به مرگ در کردستان عراق) و كمال سبك‌گرايانه‌اش آن را برجسته مي‌سازد.

مصاحبه بهمن قبادی درباره نیوه مانگ

چشمان بهمن قبادي از برقي شاد و خرم آكنده است. او مردي ريزاندام است اما جملات ابتداي مصاحبه اين امر را برايم محرز كرد كه من در حضور يك روح بزرگ و عظيم قرار گرفته‌ام.
از روزنامه‌نگاري كه قبل از من با بهمن مصاحبه مي‌كرد و چون فارسي مي‌دانست پيشنهاد كرد كه قبل از رسيدن مترجم بهمن قبادي (كه دير كرده بود) به من كمك كند، نهايت تشكر را دارم. تلاسي لاهيجي كه حدود ده دقيقه پس از شروع مصاحبه رسيد‏، ترجمه بقيه مصاحبه را ادامه داد. ميان اين دو زن مترجم،‌ احساس كردم كه توسط دو فرشته فارسي‌زبان محافظت مي‌شوم. به اين ترتيب، هياهوي ديوانه‌كننده سالن انتظار هتل ساتن (Sattan) را ناديده گرفتيم و من و قبادي ‌در مورد «نيوه‌مانگ» و حضورش در برنامه جشن يادبود «نيوكراندهوپ»، (New Crowned Hope)، به گفت‌وگو نشستيم.

***
 مايكل گوييلن:‌ بهمن تمام فيلم‌هايت به طرز جذاب و مسحوركننده‌اي زيبا هستند. آن‌ها شاعرانه‌اند و مرا از نظر احساسي تحت تأثير قرار مي‌دهند. شما به عنوان فيلم‌سازي كه مسائل عاطفي را به واسطه سينما به همراه تأثير وسيع و دوررس سياسي خلق مي‌كند،‌ مرا تحت تأثير قرار مي‌دهيد. از كلمه شاعرانه، تنها منظورم مناظر و دورنماي دوست‌داشتني و جذاب كردستان نيست، بلكه چهره‌ها و شخصيت مردمي كه در اين منطقه زندگي مي‌كنند نيز هست. آيا شما آگاهانه سينماي شاعرانه را براي دست‌يابي به پاياني سياسي استفاده مي‌كنيد؟

‌ من اصلاً نمي‌خواستم فيلم سياسي بسازم. تمام آن‌چه كه در فيلم مي‌بينيد،‌ زندگي واقعي مردم است. اگر در كردستان پليس مي‌بينيد، چيزي هست كه به همين شكل وجود دارد. بنابراين من به دنبال ساخت يك فيلم سياسي نبودم. براي مثال هيچ جاي ايران (به غير از كردستان) نمي‌توانيد پست بازرسي ببينيد. زماني كه جوان‌تر بودم شعر مي‌نوشتم. خواهرم يك شاعر است و شعر او روي من تأثير گذاشت؛ خصوصاً هنگامي‌كه جوان‌تر بودم. اگر به كردستان برويد اين اشعار را مي‌توانيد در زندگي روزمره مردم ببينيد. آن‌ها هميشه لبخند مي‌زنند حتي اگر زندگي سختي داشته باشند. موقعيت آن‌ها سخت و مشكل است ولي با وجود آن، مردمي عاطفي هستند، نسبت به يكديگر مهربانند و هميشه لبخند مي‌زنند. شعر يك چيز احساسي ميان آن‌هاست. حقيقت فيلم من، تكان‌دهنده، عظيم و غم‌انگيز است. نمي‌خواستم تمام آن را مستقيماً به نمايش درآورم. احساس كردم كه تماشاي آن براي تماشاگران سخت و غير قابل تحمل مي‌شود. مي‌خواستم اين حقيقت سخت و دشوار را‌ به شكل ملايم‌تري نمايش دهم. مي‌خواستم تمام اين مشكلات را از طريق يك راه ملايم و سليس بيان كنم.

 مي‌فهمم. شما مي‌خواهيد از طريق خيال و زيبايي، ما را در مقابل اين دشواري‌ها حمايت كنيد.
دقيقاً. من تلاش مي‌كنم اين واقعيت خشن را با لايه‌اي از زيبايي تعديل كنم.

3.تمام فيلم‌هاي شما به سمت سفر‌هاي مرزي سوق پيدا مي‌كنند. در «نيوه‌مانگ»‌ به نظر مي‌رسد كه مرزها ماوراي طبيعي هستند. درست مي‌گويم؟

اين درست است كه فيلم‌هاي من هميشه بر روي موضوع عبور از مرز بحث مي‌كنند اما من هميشه مرزها را چيز مضحكي پنداشته‌ام كه بايد به نقد گذاشته شود. البته اين تنها مسئله و مشكلي مربوط به كردها نيست كه در اين فيلم مي‌بينيد. اين مرزهاي ذهني است كه مشكل‌سازند. من مرزها را يك امر غير طبيعي مي‌دانم و موضوعي است كه عليه آن مبارزه مي‌كنم. به طور مشخص پاسخ سؤال شما را دادم؟

4. من صددرصد با شما موافقم و پاسخ شما كاملاًمرا قانع كرد. من اين‌گونه استنباط كرده‌ام كه «نيمۀ‌ماه» از موسيقي ركوييم (Requiem) موتزارت الهام گرفته شده است و مامو كم‌وبيش روح موتزارت را دربرمي‌گيرد. ممكن است كمي در اين باره صحبت كنيد؟

بسيار جالب توجه است كه متوجه اين مسئله شديد. اين دقيقاً همان چيزي است كه مد نظر من بوده. حتي خود اسم مامو (Mamo) قبل از هر چيز مي‌خواستم يادآور شخصيت موتزارت باشد، اما اين حقيقتاً به نوعي رؤياي من بود. مي‌خواستم با مقايسه و برقراري تناسب ميان موتزارت و مامو، كاري بسيار شورآفرين انجام دهم. زيرا تصاوير زيبايي از موتزارت در اين فيلم هست. مسئله اساسي من، تماشاگران غربي نبودند بلكه بيش‌تر خود كردها هستند. فكر نمي‌كنم اگر اين شخصيت شباهت بيش‌تري به موتزارت غربي داشت، آن را مي‌پذيرفتند. چون نمي‌خواستم احساسات آن‌ها را خدشه‌دار كنم. مي‌بايستي به انتظاراتي كه از يك فيلم كردي وجود دارد ـ كه تبلور مردم كردستان است ـ ‌احترام مي‌گذاشتم. بنابراين بايد به شخصيتي كه براي آن‌ها قابل قبول‌تر بود، مي‌پرداختم، در غير اين صورت من با نسخه غربي موتزارت، اثر شورانگيزتر و عميق‌تري مي‌ساختم. اكنون به سانسورهايي كه توسط خودم در فيلم انجام شد اشاره مي‌كنم. من بايستي اين كار را هم به خاطر خود كرد‌ها و هم به دليل ديدگاه‌هاي دولت انجام مي‌دادم. براي مثال،‌ يك سكانس موزيكال بسيار زيبا در فيلم وجود داشت كه زني آواز مي‌خواند، ‌اما من بايد خودم اين سكانس را سانسور مي‌كردم چون مي‌دانستم كه دولت به‌سختي آن را مي‌پذيرد. بنابراين آن را حذف كردم. خنده‌دار اين‌جاست كه حتي با اين‌كه من خودم آن را كاملاً سانسور كردم، هفته پيش فيلم در همان ابتدا در ايران ممنوع شد. اتهام اين بود كه فيلم تجزيه‌طلب است؛ كه حرف كاملاً‌ پوچ و بي‌معني‌اي است. «نيمه‌ ماه» به هيچ عنوان يك فيلم جدايي‌طلب نيست. به همين دليل، اكنون براي سانسورهايي كه خودم در فيلم انجام دادم تأسف مي‌خورم. احساس مي‌كنم اگر قرار بود ممنوع شود، بهتر بود همان‌گونه كه دوست داشتم بار اول آن را به نمايش درمي‌آوردم.

 شنيدن اين مسئله ناراحت‌كننده است؛ نه تنها ممنوعيت فيلم‌تان بلكه تأسف و ناراحتي خود شما. يك گفته قديمي است كه مي‌گويد، مرگ در وسط يك زندگي طولاني قرار دارد، و تأملات شما در مورد مرگ در «نيمه ماه» بسيار عميق بودند. به نظر مي‌رسد مرگ را در مفهوم و زمينه گسترده‌تري مورد بررسي قرارداده‌ايد. ممكن است كمي راجع به آگاهي مامو از مرگ و اين‌كه شما چه‌گونه با اين هشياري در سرتاسر فيلم بازي كرديد صحبت كنيد؟‌

رابطه‌اي كه مامو با مرگ در اين فيلم دارد،‌ مانند رابطه خود من با مرگ است. من آدمي هستم كه عميقاً‌ و به‌شدت از مرگ مي‌ترسم. اين بيم در زندگي روزمره من، وقتي در خيابان راه مي‌روم ،‌ وقتي كار مي‌كنم، شب هنگام خواب و هنگامي‌كه به آن‌چه روز بعد مي‌خواهم انجام دهم، به چشم مي‌خورد. من هميشه اين ترس عميق و دروني را با خود دارم. خصوصاً اين روزها،‌ من اين احساس قوي و ترس شديد نسبت به مرگ را دارم. براي مثال،‌ زماني كه به خانه‌ام در تهران بازمي‌گردم،‌ هميشه اين تصور قبلي را دارم كه اتفاق بدي قرار است بيفتد، زلزله، حمله امريكا و بمب‌گذاري. هر روز با اين ترس زندگي مي‌كنم؛ حتي به دفعات اين را در دفتر خاطراتم يادداشت مي‌كنم كه به‌زودي مي‌ميرم. اين يعني شايد ده يا بيست سال ديگر زنده‌ام و زود مي‌ميرم.

6. من از شنيدن حرف‌هاي‌تان بسيار دل‌سرد شدم و اميدوارم حقيقت نداشته باشد. اميدوارم به عنوان استاد ما، سال هاي طولاني اين كار را ادامه دهيد. ممكن است اين گفته شاعر امريكايي‌ها، والاس استيوسن  كه«مرگ ما در تمام زيبايي‌هاست» براي تان كمي تسكين‌بخش باشد؟

آرزو مي‌كنم كه اين‌گونه فكر كنم. ممكن است حقيقت داشته باشد، اما در عين حال، ‌اين يك لرزش عميق است كه در درون خودم حس مي‌كنم. تنها اين واقعيت (در حقيقت نه فقط مرگ) كه تنها يك يا دو دهه براي فيلم‌سازي،‌ براي من باقي‌مانده،‌ اين كه بعد از بيست سال،‌ ديگر تواني براي ساختن فيلم برايم باقي نمي‌ماند،‌ نگراني و اندوه بزرگي براي من است و مانع مي‌شود كه از روزهاي زندگي‌ام لذت ببرم. نمي‌توانم از لحظات حال استفاده كنم و ترس از آينده را از خودم دور كنم.
(مترجم و من با يك حس مشترك نگاهي به يكديگر انداختيم) بهمن شنيدن اين مسئله خيلي مرا ناراحت (اندوهگين) كرد. اميدوارم بتواني از حال لذت ببري و از آينده‌اي كه براي همه ما نامعلوم است،‌ زياد بيم نداشته باشي. فكر مي‌كنم يكي از پيچيده‌ترين مسائل براي غربي‌ها درك عدم تساوي جنسي در ايران و عراق است. محروم‌سازي زنان از زندگي معنوي. بي‌شك،‌ صحنه دهكده كوهستاني 1334 زن خواننده تبعيدي،‌ يكي از ماندگارترين و به‌ياد‌ماندني‌ترين تصاوير «نيوه‌مانگ» است.

7. پيشاپيش مي‌دانم كه شما (در جلسات پرسش‌وپاسخ) خود تصريح كرده‌ايد كه، اين يك دهكده حقيقي نيست بلكه ساخته تصورات خودتان است. اما ممكن است برايم توضيح بدهيد چرا زنان از خواندن بازداشته مي‌شوند؟ چرا جرم محسوب مي‌شود؟ اين مسئله برايم قابل فهم نيست.

اين دقيقاً هدف من در اين فيلم است. حقيقتاً‌ مي‌خواستم نشان دهم كه مانع‌شدن زنان از خواندن تا چه اندازه كم‌لطفي است. زنان ايراني زيادي هستند كه هنرمندند و براي‌شان آوازخواندن بخشي از ابراز خلاقيت‌شان است و به زندگي‌شان معني مي‌بخشد... اما فكر نمي‌كنم به اندازه كافي حق مطلب را در اين فيلم‌ ادا كرده باشم. نياز است كه فيلم ديگري بسازم و درباره موقعيت زنان در ايران صحبت كنم... درست است كه گفته‌ام اين دهكده‌اي واقعي نيست اما كاملاً هم تخيلي نيست. يك دهكده سمبليك است، چون هميشه مي‌گوييم جهان به يك دهكده جهاني تبديل شده است و اين حقيقت دارد.

 صحنه ديگر «نيوه‌مانگ» كه مرا شگفت‌زده كرد،‌ شنيدن صداي نيوه‌مانگ (Niwemang)، زن خواننده‌اي بود كه بالاي اتوبوس بود. نمي‌توانم فكر نكنم كه در زمينه فرهنگي ما او يك فرشته يا موجود معنوي است كه آمده به آن‌ها كمك كند تا به رؤياي‌شان دست يابند. آيا اين‌كه شخصيت او را يك موجود معنوي و غير مادي مي‌دانم‌ صحيح است؟

درست است. من خواسته‌ام او را يك فرشته جلوه دهم اما او نوعي فرشته تركيبي است. فرشته‌اي است كه از زمين آمده اما در عين حال آسماني (مقدس) است. فرشته‌اي است كه با زندگي مرتبط است، چنان‌چه در پايان به آن‌ها كمك مي‌كند از مرزهاي عراق عبور كنند، اما فرشته مرگ هم هست. همان‌طور كه مامو را به سمت مرگش هدايت مي‌كند. بنابراين او يك فرشته مبهم است. مي‌خواستم اين چهره را به عنوان فرشته جلوه دهم. اما هشو (Hesho) اولين خواننده، نيز يك فرشته است. من مي‌خواستم نشان دهم، زماني‌كه او در كف اتوبوس پنهان مي‌شود دقيقاً‌ همانند وقتي است كه در كفن است و مي‌ميرد. پيغامي كه براي مامو باقي گذاشت،‌ به نحوي بيان‌گر اين نكته بود كه او دختر مامو است. شخصيتش نيز، يك شخصيت مرموز است كه ارتباطي با فرشته‌بودن دارد. من اين دو زن را به صورت فرشته تصور كرده‌ام،‌ زيرا در كل زنان را فرشته مي‌دانم. علاوه بر اين، زنان هنرمند را به دو دليل فرشته مي‌دانم؛ بدين دليل كه هم زن هستند و هم هنرمند. اين فيلم را به عنوان ستايش و تكريم زنان هنرمند ايران ساخته‌ام.

9. براي جمع‌بندي، بهمن فقط مي‌خواهم بداني كه هر روز برايت دعا مي‌كنم كه از شرايط سخت در امان باشي و مرگ تو را رها كند تا بتواني طي سال‌هاي زيادي كه پيش روي داريم باز هم براي ما فيلم‌هاي زيبا‌ بسازي.
لبخند بهمن مي‌درخشد و من حس مي‌كنم كه در ميان برق پر از نشاط چشمانش شست‌وشو مي‌كنم.


مصاحبه از: مايكل گوييلن
منبع: ايوينينگ‌كلاس
پنج‌شنبه 14 سپتامبر 2006

 خلاصه داستان

مامو، نوازنده‌ پير و سرشناس كردستان، همراه فرزندانش سفري را براي اجراي كنسرت در عراق پس از صدام آغاز مي‌كند. در اين سفر، كاكو مرد ميان‌سالي كه خود را ارادت‌مند مامو مي‌داند، به عنوان راننده و با اتوبوسي كه از دوستش قرض گرفته است، او را همراهي مي‌كند. مامو يكي‌يكي فرزندانش را كه در نواحي مختلف زندگي مي‌كنند جمع مي‌كند، اما آخرين پسرش پيش از سوارشدن به اتوبوس از پدر مي‌خواهد دقايقي از ماشين پياده شود. پسر به مامو مي‌گويد كه «پير» روستا گفته كه بهتر است مامو به اين سفر نرود زيرا هنگامي كه ماه كامل شود براي او اتفاقي خواهد افتاد. مامو مي‌گويد به هر طريق كه باشد اين سفر را ادامه خواهد داد زيرا سال‌هاست جلوي كارش گرفته شده است. مامو به سراغ زن خواننده‌اي به نام هشو (به معناي خوشه‌ انگور) مي‌رود كه سال‌هاست همراه 1334 زن ديگر در تبعيد زندگي مي‌كند اما هشو صداي پيشينش را همراه با اعتماد به نفس از دست داده است. آن‌ها در مسير عبور از مرز با حوادث و موانع متفاوتي روبه‌رو مي‌شوند.

دانلود

به دلیل اینکه مدت نسبتا زیادی از آپلود این فایل می گذرد سایت راپیدشیر دانلود مجانی را غیر قابل امکان کرده به همین دلیل برنامه ای در زیر لینک ها قرار دارد که به راحتی بتوانید این فایل ها را دانلود کنید . کافی است لینکی که در صفحه جدید باز می شود را درون این برنامه در قسمت مورد نظر کپی کرده و شروع به دانلود کنید.

لینک های دانلود فیلم در 7 قسمت در اختیار شما قرار داده می شود چون فیلم به زبان کردی است فیلم به همرراه زیر نویس انگلیسی است  اگر مشکلی در دانلود یا نمایش فیلم داشتید در بخش نظرات با ما در میان بگذارید.

 بخش 1

بخش 2

بخش 3

بخش 4

بخش 5

بخش 6

بخش7

برای دانلود برنامه مورد نیاز دانلود فایل های بالا ،  با حجم ۳ مگابایت به لینک زیر بروید:

دانلود